Tegenwoordig lijkt het alsof ik enkel nog maar kan zagen op mijn blog. Dat komt omdat ik maanden niets geblogd heb en al dat gezaag dus heb moeten opkroppen. Hoeveel maanden loop ik nu al rond met dat blogbericht over fietsers die denken dat ze gewoon op de weg mogen fietsen omdat ze dan meer op echte wielrenners lijken? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het me steeds blijft ergeren.

Soms is het één enkele persoon, soms zijn het er vijf. Soms zijn ze sober gekleed, soms helemaal uitgedost. Niet soms, maar altijd zijn ze verontwaardigd dat mensen protesteren tegen hun gedrag. Zij rijden hun Tour de France van hun eigen boerengat en dat geeft hen zogezegd het recht om op de baan te fietsen. Ze brengen hiermee zichzelf en anderen in gevaar en zoals blijkt uit mijn gezaag: het zorgt ook voor irritatie. In de zomer nog werd een wielrenner aangereden door een auto. Dan staat het land in rep en roer! Een gevaarlijke auto heeft een schattige fietser doodgereden. Als je dan later hoort dat het een ‘wielrenner’ was die op de weg reed in plaats van op het fietspad … (ik keur het doodrijden niet goed natuurlijk, maar toch …)

Hoeveel keer heb ik al achter een klein groepje fietsers gehangen die weigerden het fietspad te gebruiken omdat ze te fier waren? Hoeveel keer was ik niet de enige, maar reed er een hele file auto’s achter de bende would-be-wielrenners? En maar Fuck You! roepen en maar middelvingers opsteken als er dan eens iemand protesteert. Volwassen. Zonder volgwagen tolereer ik niets of niemand. Ik ben een rustig persoon, maar ik schreeuw tegenwoordig graag “fietspad!” door mijn raampje. Als het dan donker is, en ze hebben geen licht (nog zo iets wat wielrenners niet nodig hebben), dan komt daar nog eens wat lichtengeknipper bij. De besten blijven nog wel steeds de wielrenners die op een weg fietsen waar het fietspad gewoon aangegeven is met wegmarkeringen en waar ze dan 20 centimeter links van het fietspad gaan fietsen. Belachelijkheid troef, maar het gebeurt.

U ziet het, ik ben een totaal verbitterde persoon als het op wielrenners op de baan komt. Ik moet wel zeggen: vorige week ging een wielrenner spontaan op het fietpad rijden toen ik met mijn lichten knipperde. Een emotioneel moment.

Denkt u wel eens aan het milieu? Ik denk af en toe aan het milieu. Ik doe toch mijn best. Waar ik ook aan denk, dat zijn kortingen. Wie betaalt er nu niet graag een beetje minder? Oplossing bij Carrefour: de klantenkaart! Hoezee! Als we heel veel kopen, dan krijgen we daar een bonnetje van €5 voor in de plaats. Allen daarheen. Delhaize doet hetzelfde, maar die gaven er nog eens pakweg 200 miljoen Pixarkaartjes bij. Niet goed voor het milieu, al die kaartjes. Wel goed voor de werkgelegenheid in Turnhout, maar dat is iets anders.

Bij Carrefour is er echter iets anders dat mij tegensteekt aan hun klantenkaart. Dankzij dat kleine blauwe ding wordt de rekening namelijk 5 à 6 keer langer. Daarnet nog ging ik even 5 artikelen halen. Resultaat, een rekening van -ja, ik heb het nagemeten met de grootste meetlat die hier thuis te vinden was!- maar liefst 53 centimeter, terwijl er maar een achttal centimeter daadwerkelijk gebruikt wordt voor de opsomming van de producten. De rest is reclame. Dit gaat er toch wel een beetje over …

Leve het regenwoud, schaf u geen Carrefour Bonus-card aan!

Het werd stil om en rond mijn blog. De goesting was volledig verdwenen, alsook de tijd om te bloggen. Toch bleef het altijd borrelen. Soms wou ik wel bloggen, maar was ik te lui. Soms verdwenen mijn woorden gewoon in mijn hoofd zonder ooit neergeschreven te worden. Ik weet niet of ik ooit nog echt ga bloggen. Laten we het spannend houden!

Voor mijn thesis ben ik op zoek naar klantenkaarten. Dat klinkt misschien wel een beetje raar, maar mits enige uitleg valt het nog mee. Voor een groot bedrijf ben ik momenteel hun voordeelprogramma aan het bestuderen. Ze wilden zichzelf ook vergelijken met de markt. Met andere woorden: elk bedrijf met klantenkaarten is welkom. De ideetjes zijn dus meer dan welkom. De meest gangbare heb ik al, maar kent u er nog andere (minder bekende …).

Er loopt hier een nieuwe pluizige kat rond. Ze is weer wit, jawel nummer 3 al. Het is nummer twee als je de dove katten telt en nummer één met één blauw oog en één groen. Kortom, een echte kat voor ons. Er is slechts één klein probleempje. We vinden geen naam voor dat schattig ding. Heeft er hier iemand nog ideetjes?

Voor de volledigheid: onze vorige 3 katten kregen de namen Semtex (geweldadig overreden op 7 mei 2004), Streep (geweldadig overreden op 6 januari 2008) en Komma (geweldig hard aan zijn einde gekomen door iets dat op een hartaanval leek). De nieuwe kat mag dus best ook wel een leuke naam krijgen. Het is een vrouwtje voor alle duidelijkheid.

Onze nieuwe naamloze kat.

Nog iets dat ik nooit had gedacht. Dat ik na een maand werken bij met enige spijt moet zien dat het alweer bijna gedaan is. Ook al was ik maar een simpele kassier, het werk was druk, maar leuk. De eerste werkdag vertrok ik naar huis met hoofdpijn van hier toch in Tokyo, dat beterde wel … Het werk werd zowaar leuk in plaats van stresserend. De kerstperiode is leuk om aan de kassa te werken. Veel mensen. Heel veel mensen. Soms heel veel te veel, op andere momenten dan weer helemaal geen mensen. Zoals op de momenten wanneer de mensen denken dat de winkel al dicht is en dus niet meer binnenkomen. De fun achter de kassa is op die momenten niet ver te zoeken.

En waarom doen we dit alles? voor het geld uiteraard. Naast het studeren is een beetje werken ook altijd handig. Begin februari gaan we een weekje naar New York en zo’n dingen kosten uiteraard wel een beetje geld. Het doel heiligt de middelen. Na NY moeten Anneke en ik trouwens eens beginnen aan onze Bongo-bonnen. Er ligt nu al een torentje van 3 bonnen. 1 Ontbijt, 1 cultuurweekend en 1 theaterbon. Een mens weet wat doen.

Ik zou bijna mijn thesis vergeten.

Ik had nooit gedacht dat ik m’n blog zo zou kunnen verwaarlozen. De laatste tijd denk ik er zelfs nog maar amper aan. Ooit schreef ik dagelijks berichtjes over alles wat ik deed. Het werd een leuk openbaar dagboek. Nu kan het eerder een weekboek genoemd worden. Ik wil het hele bloggedoe niet vergeten en denk zeker niet aan stoppen. Daarom: een bericht! Zie daar, een bericht op mijn blog! Een echte blogpost!

Tegenwoordig is het vrij druk in mijn leven: Solliciteren + Interimwerk bij Fnac in Leuven (Iedereen: mij komen bezoeken aub! Danku prof van Engels die dit gisteren deed en mij nog herkende ook!) + nog eens een thesis bij een tamelijk groot bedrijfje. Mag ik daar aan toevoegen dat de kerstperiode zich ook aandient en dat Anneke zaterdag haar verjaardag viert? (En vanavond gaan we nog naar dEUS …). We zitten hier duidelijk niet stil.

Positief voor de drukte is dat Facebook een volle week niet gewerkt heeft op mijn laptop. Geen afleiding dus, meer tijd voor nuttige zaken. Gisteren werd Facebook dan weer volledig gebruikt om te peilen naar de resultaten van de sollicitaties van anderen. Kreetjes van vreugde, zuchtjes van teleurstelling, vloeken en dergelijke kwamen uiteraard allemaal ter sprake. Ikzelf mocht nog nergens mijn krabbel onder zetten, maar echte wraakgevoelens koester ik niet. Solliciteren is leren en ik denk wel dat ik nu wel weet wat er gezegd moet worden bij een sollicitatie. Eerlijkheid wordt beloond, maar ik moet nog voldoende kunnen bewijzen dat ik gemotiveerd ben voor de functie en dat was nog niet echt het geval blijkbaar. De CV’s vliegen hier de komende dagen weer de deur uit. Weze gewaarschuwd: ik kom er aan!

Daarnet een competence-test ingevuld voor een sollicitatie. Jawel, ik ben nog lang niet afgestudeerd, maar ik mag al gaan solliciteren. Samen met 7000 miljoen anderen vermoedelijk, wat de kans op aanwerving wel danig verkleint, maar toch, het idee enzo.

Kort testje, zeiden ze zelf. Pakweg 40 minuten. In te vullen op het internet, zij deden achteraf de rest wel (mij gek verklaren na het analyseren van de antwoorden). Eerst 150 keer dezelfde vraag beantwoorden. Je kent het of je kent het niet. Analyse van je persoonlijkheid door 10 vragen keer op keer te herhalen in andere bewoordingen om te kijken of je wel elke keer hetzelfde antwoordt. Daarna een redeneertest.

Miserie. Zo kan ik het omschrijven. Mijn IQ leek wel gehalveerd. Het duurde lang vooraleer ik ook maar half doorhad wat er gevraagd werd. Gelukkig komt het verstand met de minuten. Spijtig dat er niet aangegeven werd hoeveel heel foute antwoorden ik gegeven heb. Of hoeveel ik er misschien toch juist beantwoord heb.

Op naar test nummer 2. Ja, ik heb er nog eentje liggen. Mijn leven is een feest!

(En als ze nu op mijn naam googelen, dan ben ik er geweest zeker?)

U las het al overal: zaterdag was het weer I Love Techno. Ik vond dat ik daar niet mocht ontbreken. Laten we de pret maar meteen bederven: achteraf dacht ik er een beetje anders over …

De voorgaande drie jaren waren geweldig. Dit jaar was minder. De muziek, daar hebben we geen commentaar op. Wat we gezien hebben (Digitalism, Booka Shade, Boys Noize, Dave Clarke) waren best ok, maar de omstandigheden waren dat hoegenaamd niet.

De kranten stonden vol van hoe hard er wel niet op drugs gecontroleerd werd. 42 mensen gepakt! 42! 42! U leest het goed! 42 mensen op 35.000, dat is niet echt veel. Dat terwijl bij wijze van spreken half de zaal op bollen overleeft. In het station was er controle als de politie er zin in had. Ik werd niet gecontroleerd. Aan de zaal zelf werd er eens naar u gekeken (werkelijk, niets meer), terwijl dat vroeger nog fouilleren was alsof hun leven ermee gemoeid was.

Waar was die security trouwens? Aan de ingang stonden hekken die ervoor moesten zorgen dat de massa niet in één keer naar binnen kon stormen. Helaas, pindakaas! Zonder security kroop iedereen er gewoon over. Toegegeven: op die manier ging het veel sneller. Een klein uur aanschuiven om gewoon al binnen te geraken is niet wat je leuk zou noemen.

Birdy Nam Nam en de Crookers gingen voorbij toen we nog aan het aanschuiven waren, maar kom, we zouden toch nooit binnengeraakt zijn. Bepaalde zalen zijn echt wel te klein. Als een zaal al rond een uur of 9 volzit, dan kan je dat op z’n minst speciaal noemen. Dat komt er natuurlijk van, als je alle mainstream toegankelijke dansdeuntjes in dezelfde zalen propt. Ze zouden dat beter eens allemaal door elkaar gooien, dan leert een mens nog eens iets nieuw kennen. Nu zullen de mensen die voor de gesloten deur stonden bij Boys Noize (+/- 1 uur gesloten) het echt wel fijn gevonden hebben. Wij stonden binnen en vonden het ook fijn. Na een tijdje was er weer lekker veel plaats om te bewegen.

Uiteindelijk hebben we slechts 2 zalen gedaan, Blue en Red. Orange zat bij Justice uiteraard volledig vol. Spijtige zaak.

Om vier uur was het wel voldoende en waren we de massa nog mooi voor. Veel plaats op trein en tram. I Love Techno kon beter, veel beter. Of ik volgend jaar nog eens ga? Dat ze dan Kraftwerk maar uitnodigen, anders gaan ze veel moeite mogen doen om mij te overtuigen.

Ben ik nu een fraudeur?

Ik heb 5 jaar lang een treinabonnement Mechelen – Brussel gehad. 5 Jaar lang heb ik heen en weer gependeld. Mijn broer doet hetzelfde traject, maar zijn abonnement is niet hetzelfde. Dat ik daar dus nooit aan gedacht heb he … Zijn abonnement gaat van Boortmeerbeek tot Brussel. Boortmeerbeek dat is zo ongeveer het dichtste station dat ik mij kan indenken. Via Boortmeerbeek kan je ook naar Brussel, via Mechelen of … via Leuven.

Dat is het leuke van de zaak. Ik heb nu ook een abonnement Boortmeerbeek- Brussel. Ik kan nu voor €2 per maand meer ook naar Leuven rijden en ook van Leuven naar Brussel, terwijl het vroeger allemaal via Mechelen te doen was. Vroeger betaalde ik mij blauw aan tickets (daarna Key-cards) richting Leuven en Leuven – Brussel was ook niet van het goedkoopste.

Ik zit nogal veel bij mijn vlam in Leuven, dat komt dus goed uit. Niet dat ik nu meer de trein zal nemen. Mijn vlam krijgt nog altijd voorrang. Een mens mag zich soms al eens blij zijn omdat hij een leuke oplossing voor de dalende koopkracht gevonden heeft!