Voor mijn thesis ben ik op zoek naar klantenkaarten. Dat klinkt misschien wel een beetje raar, maar mits enige uitleg valt het nog mee. Voor een groot bedrijf ben ik momenteel hun voordeelprogramma aan het bestuderen. Ze wilden zichzelf ook vergelijken met de markt. Met andere woorden: elk bedrijf met klantenkaarten is welkom. De ideetjes zijn dus meer dan welkom. De meest gangbare heb ik al, maar kent u er nog andere (minder bekende …).

Er loopt hier een nieuwe pluizige kat rond. Ze is weer wit, jawel nummer 3 al. Het is nummer twee als je de dove katten telt en nummer één met één blauw oog en één groen. Kortom, een echte kat voor ons. Er is slechts één klein probleempje. We vinden geen naam voor dat schattig ding. Heeft er hier iemand nog ideetjes?

Voor de volledigheid: onze vorige 3 katten kregen de namen Semtex (geweldadig overreden op 7 mei 2004), Streep (geweldadig overreden op 6 januari 2008) en Komma (geweldig hard aan zijn einde gekomen door iets dat op een hartaanval leek). De nieuwe kat mag dus best ook wel een leuke naam krijgen. Het is een vrouwtje voor alle duidelijkheid.

Onze nieuwe naamloze kat.

Nog iets dat ik nooit had gedacht. Dat ik na een maand werken bij met enige spijt moet zien dat het alweer bijna gedaan is. Ook al was ik maar een simpele kassier, het werk was druk, maar leuk. De eerste werkdag vertrok ik naar huis met hoofdpijn van hier toch in Tokyo, dat beterde wel … Het werk werd zowaar leuk in plaats van stresserend. De kerstperiode is leuk om aan de kassa te werken. Veel mensen. Heel veel mensen. Soms heel veel te veel, op andere momenten dan weer helemaal geen mensen. Zoals op de momenten wanneer de mensen denken dat de winkel al dicht is en dus niet meer binnenkomen. De fun achter de kassa is op die momenten niet ver te zoeken.

En waarom doen we dit alles? voor het geld uiteraard. Naast het studeren is een beetje werken ook altijd handig. Begin februari gaan we een weekje naar New York en zo’n dingen kosten uiteraard wel een beetje geld. Het doel heiligt de middelen. Na NY moeten Anneke en ik trouwens eens beginnen aan onze Bongo-bonnen. Er ligt nu al een torentje van 3 bonnen. 1 Ontbijt, 1 cultuurweekend en 1 theaterbon. Een mens weet wat doen.

Ik zou bijna mijn thesis vergeten.

Ik had nooit gedacht dat ik m’n blog zo zou kunnen verwaarlozen. De laatste tijd denk ik er zelfs nog maar amper aan. Ooit schreef ik dagelijks berichtjes over alles wat ik deed. Het werd een leuk openbaar dagboek. Nu kan het eerder een weekboek genoemd worden. Ik wil het hele bloggedoe niet vergeten en denk zeker niet aan stoppen. Daarom: een bericht! Zie daar, een bericht op mijn blog! Een echte blogpost!

Tegenwoordig is het vrij druk in mijn leven: Solliciteren + Interimwerk bij Fnac in Leuven (Iedereen: mij komen bezoeken aub! Danku prof van Engels die dit gisteren deed en mij nog herkende ook!) + nog eens een thesis bij een tamelijk groot bedrijfje. Mag ik daar aan toevoegen dat de kerstperiode zich ook aandient en dat Anneke zaterdag haar verjaardag viert? (En vanavond gaan we nog naar dEUS …). We zitten hier duidelijk niet stil.

Positief voor de drukte is dat Facebook een volle week niet gewerkt heeft op mijn laptop. Geen afleiding dus, meer tijd voor nuttige zaken. Gisteren werd Facebook dan weer volledig gebruikt om te peilen naar de resultaten van de sollicitaties van anderen. Kreetjes van vreugde, zuchtjes van teleurstelling, vloeken en dergelijke kwamen uiteraard allemaal ter sprake. Ikzelf mocht nog nergens mijn krabbel onder zetten, maar echte wraakgevoelens koester ik niet. Solliciteren is leren en ik denk wel dat ik nu wel weet wat er gezegd moet worden bij een sollicitatie. Eerlijkheid wordt beloond, maar ik moet nog voldoende kunnen bewijzen dat ik gemotiveerd ben voor de functie en dat was nog niet echt het geval blijkbaar. De CV’s vliegen hier de komende dagen weer de deur uit. Weze gewaarschuwd: ik kom er aan!

Daarnet een competence-test ingevuld voor een sollicitatie. Jawel, ik ben nog lang niet afgestudeerd, maar ik mag al gaan solliciteren. Samen met 7000 miljoen anderen vermoedelijk, wat de kans op aanwerving wel danig verkleint, maar toch, het idee enzo.

Kort testje, zeiden ze zelf. Pakweg 40 minuten. In te vullen op het internet, zij deden achteraf de rest wel (mij gek verklaren na het analyseren van de antwoorden). Eerst 150 keer dezelfde vraag beantwoorden. Je kent het of je kent het niet. Analyse van je persoonlijkheid door 10 vragen keer op keer te herhalen in andere bewoordingen om te kijken of je wel elke keer hetzelfde antwoordt. Daarna een redeneertest.

Miserie. Zo kan ik het omschrijven. Mijn IQ leek wel gehalveerd. Het duurde lang vooraleer ik ook maar half doorhad wat er gevraagd werd. Gelukkig komt het verstand met de minuten. Spijtig dat er niet aangegeven werd hoeveel heel foute antwoorden ik gegeven heb. Of hoeveel ik er misschien toch juist beantwoord heb.

Op naar test nummer 2. Ja, ik heb er nog eentje liggen. Mijn leven is een feest!

(En als ze nu op mijn naam googelen, dan ben ik er geweest zeker?)

U las het al overal: zaterdag was het weer I Love Techno. Ik vond dat ik daar niet mocht ontbreken. Laten we de pret maar meteen bederven: achteraf dacht ik er een beetje anders over …

De voorgaande drie jaren waren geweldig. Dit jaar was minder. De muziek, daar hebben we geen commentaar op. Wat we gezien hebben (Digitalism, Booka Shade, Boys Noize, Dave Clarke) waren best ok, maar de omstandigheden waren dat hoegenaamd niet.

De kranten stonden vol van hoe hard er wel niet op drugs gecontroleerd werd. 42 mensen gepakt! 42! 42! U leest het goed! 42 mensen op 35.000, dat is niet echt veel. Dat terwijl bij wijze van spreken half de zaal op bollen overleeft. In het station was er controle als de politie er zin in had. Ik werd niet gecontroleerd. Aan de zaal zelf werd er eens naar u gekeken (werkelijk, niets meer), terwijl dat vroeger nog fouilleren was alsof hun leven ermee gemoeid was.

Waar was die security trouwens? Aan de ingang stonden hekken die ervoor moesten zorgen dat de massa niet in één keer naar binnen kon stormen. Helaas, pindakaas! Zonder security kroop iedereen er gewoon over. Toegegeven: op die manier ging het veel sneller. Een klein uur aanschuiven om gewoon al binnen te geraken is niet wat je leuk zou noemen.

Birdy Nam Nam en de Crookers gingen voorbij toen we nog aan het aanschuiven waren, maar kom, we zouden toch nooit binnengeraakt zijn. Bepaalde zalen zijn echt wel te klein. Als een zaal al rond een uur of 9 volzit, dan kan je dat op z’n minst speciaal noemen. Dat komt er natuurlijk van, als je alle mainstream toegankelijke dansdeuntjes in dezelfde zalen propt. Ze zouden dat beter eens allemaal door elkaar gooien, dan leert een mens nog eens iets nieuw kennen. Nu zullen de mensen die voor de gesloten deur stonden bij Boys Noize (+/- 1 uur gesloten) het echt wel fijn gevonden hebben. Wij stonden binnen en vonden het ook fijn. Na een tijdje was er weer lekker veel plaats om te bewegen.

Uiteindelijk hebben we slechts 2 zalen gedaan, Blue en Red. Orange zat bij Justice uiteraard volledig vol. Spijtige zaak.

Om vier uur was het wel voldoende en waren we de massa nog mooi voor. Veel plaats op trein en tram. I Love Techno kon beter, veel beter. Of ik volgend jaar nog eens ga? Dat ze dan Kraftwerk maar uitnodigen, anders gaan ze veel moeite mogen doen om mij te overtuigen.

Ben ik nu een fraudeur?

Ik heb 5 jaar lang een treinabonnement Mechelen – Brussel gehad. 5 Jaar lang heb ik heen en weer gependeld. Mijn broer doet hetzelfde traject, maar zijn abonnement is niet hetzelfde. Dat ik daar dus nooit aan gedacht heb he … Zijn abonnement gaat van Boortmeerbeek tot Brussel. Boortmeerbeek dat is zo ongeveer het dichtste station dat ik mij kan indenken. Via Boortmeerbeek kan je ook naar Brussel, via Mechelen of … via Leuven.

Dat is het leuke van de zaak. Ik heb nu ook een abonnement Boortmeerbeek- Brussel. Ik kan nu voor €2 per maand meer ook naar Leuven rijden en ook van Leuven naar Brussel, terwijl het vroeger allemaal via Mechelen te doen was. Vroeger betaalde ik mij blauw aan tickets (daarna Key-cards) richting Leuven en Leuven – Brussel was ook niet van het goedkoopste.

Ik zit nogal veel bij mijn vlam in Leuven, dat komt dus goed uit. Niet dat ik nu meer de trein zal nemen. Mijn vlam krijgt nog altijd voorrang. Een mens mag zich soms al eens blij zijn omdat hij een leuke oplossing voor de dalende koopkracht gevonden heeft!

De tijd vliegt hier voorbij en wordt dit blog hier een beetje vergeten. Tijd om er nog eens werk van te maken. Waar hield/houdt Jonas zich zo nog mee bezig?

Vorige week was dat bijvoorbeeld: mijn verjaardag vieren, een feest waar wel 1000 mensen op af kwamen, al kunnen het er ook wel enkele honderden minder geweest zijn. De thesis werd vastgenomen, bekeken, en veel te weinig bewerkt. Daarom dat ik het deze week veel beter zal doen, dat beloof ik plechtig.

Dan wil je met je projectbedrijf van je thesis een afspraak maken en nog eens op bezoek gaan. Gaat dat niet omdat ze er even geen tijd voor hebben, er wordt gestaakt. Niet meteen echt gestaakt, maar toch genoeg om voor problemen te zorgen. Zit ik daar mooi. Misschien had ik toch maar beter voor een iets kleiner bedrijfje gekozen. Niet dat ik hier aan het opgeven ben hoor. Dan kennen ze mij nog niet!

En we waren daar niet echt alleen. Iedereen wou “Loft” zien. Gelukkig hadden we onze tickets op voorhand besteld en zaten we nog op een mooie plek in de zaal. Anderen hadden minder geluk en mochten helemaal vooraan gaan zitten. De zaal zat van beneden tot boven helemaal vol. Zouden we dit een hype kunnen noemen?

Loft is een leuke film. Een beetje spannend, een beetje raar, een beetje vreemd en doe geen moeite, de persoon die je het meest verdenkt zal het waarschijnlijk toch niet gedaan hebben. Veel plotwendingen op het einde, meer ga ik er ook niet over vertellen. Anders is de pret er voor de rest ook wel meteen af.

Daarna bleek ik jarig te zijn (ik was het werkelijk zelf even vergeten) en kreeg ik de belofte van mijn broer dat hij mij een leuk cadeautje ging kopen en van Anneke kreeg ik ook heel wat leuks. Laat ons zeggen dat er in de toekomst nog wat afgereisd gaat worden.

Is er trouwens iemand die zin heeft om zomaar gratis €20 te verdienen? Keytradebank smijt werkelijk met geld. Een rekening openen via iemand die al een rekening heeft bij de bank en de €20 euro zijn binnen. Laat u horen als er interesse is. (ik ben enkele maanden geleden zelf zo begonnen )

Moest ik studeren voor iets zoals “Master in de blogologie” dan zou ik mijn thesis maken over het feit dat bloggen over z’n hoogtepunt heen lijkt te geraken. Lijkt uiteraard, want het is niet omdat ik persoonlijk het gevoel heb dat bloggen mij minder en minder interesseert, het bij de rest ook zo is.

Ongetwijfeld zijn er nog ontelbare mensen die dag in dag uit bloggen, maar dat zijn dan net de blogs die ik niet lees waarschijnlijk. Het viel me gewoon op, dat mijn feedreader de laatste tijd veel minder werk heeft. Naarmate een blogger ouder wordt, heeft hij/zij duidelijk veel minder tijd of zin om te bloggen. Dat is natuurlijk niet zo bij elk blog, maar toch, het valt op.

Het zal wel door al de drukte komen. Mensen hebben andere dingen aan hun hoofd dan elke 2 dagen heel hun leven te komen vertellen aan Jan en alleman. Ik blijf mijn best doen, maar mijn gemiddelde is toch ook ferm aan het zakken. De inspiratie is soms heel ver te zoeken en dat valt er soms wel eens aan te zien vrees ik. Ik ben te veel (te weinig eigenlijk) bezig met andere dingen op papier te zetten en dan verlies je dat blog wel even uit het oog.

Toch blijf ik voortdoen. Het is namelijk een prachtig dagboek en het is altijd leuk om berichtjes van eeuwen terug nog eens na te lezen.