We zoeken een automerk waar een “A” in voorkomt. De belspelpresentatrice had er zin in. Een ietsje teveel zo leek wel. Het leek alsof ze toch net een lijn wit poeder naar binnen had gewerkt, het was grappig om zien.

Een automerk waar een “A” in voorkomt dus. Naast haar stond een rooster met daarin een dertigtal letters. De lijn stond open, ongelooflijk hoeveel mensen er hier constant binnengeraken. Wat zou jij met dat geld doen? De belspeldel wou velgen voor haar auto en ook zo’n heel grote spoiler, die helemaal niet bij de auto paste. Anneke en ik, wij wilden niets, keken, en ergerden ons aan de bellers.

Na de 27ste keer dat iemand Ferrari doorbelde had het publiek het blijkbaar nog niet door dat 1) het woord Ferrari echt wel geen juist antwoord was en 2) dat er daarvoor spijtig genoeg een “R” te weinig in het rooster stond. Hetzelfde met Audi (geen “U”), Renault (geen “U”, geen “N”) en bijvoorbeeld: Volkswagen (geen “W”, geen “G”, geen “N”). Ook Skoda, Lada en Bugatti (verdorie, geen “G”) kwamen meermaals langs. Tot groot jolijt van onze presentatrice.

Grappig was wel dat de mensen echt moeite doen voor het geld. Uiteraard zaten er gemakkelijke antwoorden bij (Seat en KIA), de rest was uiteraard moeilijker. We hebben niet tot het einde gekeken, daarvoor werd het na een tijdje simpelweg te langdradig. Er zullen ongetwijfeld weer merken tussen gezeten hebben waar niemand ooit van gehoord heeft, maar die iedereen “gewoonweg moet kennen!”

Als je dan even de rekensom maakt, pakweg 3 uur lang, een gemiddelde van 25 tot 75 bellers per minuut en dat tegen een tarief van €2, lekker verdiend denken we dan. Maar ja, het is niet echt spectaculair dat ik dit hier kom roepen, iedereen doet het. En toch blijven de mensen domweg bellen …

Soms willen we ons echt weer eens kind kunnen voelen. Net zoals gisteren bijvoorbeeld. Ooit bracht de Sint ons de K’Nex Ballenfabriek, een gigantisch bouwwerk (+/- 1,8 meter hoog) waar kleurrijke balletjes op leuke parcourtjes de hoofdrol vertolken. We spreken hier nu wel over de sint van ongeveer 10 jaar geleden denk ik en de ballenfabriek was ondertussen een beetje in de vergetelheid geraakt. Tot gisteren!

Gisteren zijn Anneke en ik er aan begonnen en ik moet zeggen, het ging goed vooruit. Op het moment van schrijven staat ongeveer 75% van de baan al recht. We wachten vol spanning op het moment dat de eerste balletjes weer omhoog getakeld kunnen worden en vervolgens aan hun ritje naar beneden beginnen. Nadeel is wel dat K’Nex niet vriendelijk is voor de handjes. Na een tijdje bouwen begin je dat wel te voelen. Maar dat moet je er maar voor over hebben zeker?

Weer eens even het kind uithangen is een goede voorbereiding voor de examens die er voor de laatste keer staan aan te komen (als je een tweede zit niet meerekent). Ehsal (HUB) heeft de gewoonte om er altijd redelijk vroeg aan te beginnen. Zo komt het dat ik gisteren mijn laatste dag les had en op 20 mei reeds begin aan de examenreeks. Ze is boeiend, ik houd jullie zeker op de hoogte!

Opstaan, veel te vroeg. Hoegenaamd geen zin hebben om naar de les te vertrekken, of beter gezegd naar het groepwerk. Niet thuis zijn, maar naast je geliefde liggen in een stiekem veel te klein bed. Nog veel minder zin om op te staan.

Een DVD terugbrengen naar de Videotheek (dat woord klopt ook al niet meer). Ze is nog dicht en de brievenbus waar je vroeger je DVD’s in kon deponeren blijkt dichtgemaakt. Daar sta je dan. Helemaal alleen, met een DVD in je hand die uiterlijk om 19u. binnengebracht moet worden. En geen tijd om te wachten tot 14u. want er is nog steeds dat idiote groepswerk waar ik om half 11 verwacht word.

De missie: Geraakt de DVD op tijd op zijn bestemming? Zal hij z’n doel bereiken en ons 3 euro boete uitsparen? Allemaal vrij spannend. Ik helemaal terug naar het kot en het daar in de brievenbus gedeponeerd (15 minuten terugwandelen). Mijn allerliefste, lieveling, zijnde Anneke zal hopelijk haar missie kunnen vervolledigen.

Ondertussen ga ik nog een beetje groepswerken.

Gisteren was het dan eindelijk zover. dEUS in de AB te Brussel. Grote verwachtingen, uiteraard, voor een concert dat op amper 21 minuten uitverkocht was. En ik moet zeggen, ze hebben hun verwachtingen wel weten in te lossen. Maar ja, wat kan er mislopen als de kloon van Jezus op het podium loopt. Jezus is uiteindelijk de zoon van God en ja, dEUS is nu eenmaal god. Mauro on stage, het was best leuk om te aanschouwen. De rest ook trouwens. Al moet ik wel zeggen dat de X-factor totaal afwezig was het eerste half uur. Geen gezever, geen show, gewoon lekkere muziek.

De volledige CD werd gespeeld (als ik me niet vergis) en werd afgewisseld met oudere nummers. Het was z’n geld waard. Nu afwachten wat dat gaat geven op Werchter, waar ze het festival afsluiten. Dat is toch andere koek gelijk ze zeggen. Een kleine zaal of een gigantische wei.

Gisteren, toen ik voor de verandering nog maar eens naar National Geographic aan het kijken was, samen met Anneke, begon er een reportage over rollercoasters. Anneke had er om het zacht uit te drukken geen goesting in om er naar te kijken, maar ik was zo overtuigend dat het idee toch goedgekeurd werd.

Pretparken, het is al veel te lang geleden dat ik mezelf nog eens onder de bezoekers mocht rekenen. De reportage ging over een nieuw te bouwen rollercoaster, de Kingda Ka. Het is niet nodig om te zeggen dat mijn interesse meteen gewekt was. De baan zou de hoogste en de snelste ooit worden. Na een paar probleempjes kwam alles in orde en was dit het resultaat. Lekker, toch?

Hoe langer ik zat te kijken, hoe meer goesting ik kreeg om ook nog eens te gaan ‘pretparken’. Al eeuwen zeggen mijn geweldige vriendjes en ikzelf dat we het eens moeten doen en steeds weer maken we halve afspraken. Nu moet het maar eens gedaan zijn met die halve afspraken. Deze zomer wordt er een pretpark bezocht of ik ben boos. Klink ik nu als een klein kind?

Heel lang geleden heb ik mezelf eens wijsgemaakt dat ik ooit de 20km van Brussel of whatever er ook maar op trekt zou uitlopen. Die belofte hield toen welgeteld 2 weken stand. Na 2 weken was de loopgoesting al weer over. Een beetje te hard van stapel gelopen dus.

Niet dat ik wil opgeven, neen, dat zeker niet! Ik zal het maar steken op mijn drukke levensloop ofzo. Nog even en ik kan weer genieten van een deugddoende vakantie. Na die vakantie wil ik toch wel kunnen zeggen dat ik -laat ons rustig beginnen- 5km wil kunnen lopen zonder dat mijn tong tegen het asfalt plakt. Ik zeg al jaren dat ik in mijn boerengat een rond ga gaan lopen, en dan nog eentje, om te kijken of er verbetering was. Maar je denkt toch niet dat het er al ooit van gekomen is zeker?

Het is een beetje zielig om te zeggen dat je al twee jaar gaat fitnessen, maar nog steeds een vrij beperkte conditie hebt. Ok, het kan allemaal erger, ik kan fietsen en traplopen (Ehsal met z’n 6 verdiepingen, I love you) gelijk een professional, maar lopen? Wie weet doe ik het allemaal niet graag. Wie weet ben ik ook gewoon te lui.

Je hebt zo mensen met een uitstekend bioritme. Ik bijvoorbeeld. Tot vorig jaar -toen ik nog praktisch altijd om 8.30 op school moest zijn- werd ik steevast om 6.00 uur wakker, terwijl ik een half uurtje later opstond. Nu is het probleem echter dat ik meestal pas om 13.30 op school moet zijn en ik nog steeds zo vroeg wakker word. Ok, het is geen 6.00, eerder 8.00, maar toch. De fun is er af, want eens ik wakker ben, geraak ik absoluut niet deftig meer in dromenland. En geweldig nieuws, het maakt niet uit wanneer ik ga slapen. Zelfs als ik pas om 3.00 uur in mijn bed duik, word ik 5 uur later wakker. Een vermoeide Jonas tot gevolg.

Enig idee hoe je een bioritme een beetje uitzet?

Al bij al nog de volle 7 dagen les en dan kunnen we weer beginnen leren. De werkjes die ze ons in dat laatste semester nog hebben bijgegeven (5 Papers) beginnen mij serieus te vervelen. De groepswerken van Onderzoeksmethodologie en Business Planning lopen wel vrij vlot, maar er is toch nog vrij veel werk aan.

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn om ons een beetje te helpen: klik HIER en vul de geweldige enquête in. Duizend maal dank. We hebben een hele hoop antwoorden nodig, dus iedereen is welkom.

Het werkje voor Strategie is deze middag afgewerkt en bij dat van Communicatie zijn we laat ons zeggen halverwege. Het enige werkje dat er nog een beetje verwaarloosd bijligt is dat van Informatievaardigheden. Laat me raden waar ik me straks mee ga bezighouden.

En dan te bedenken dat er mensen zijn die mij zot verklaren dat ik dit jaar nog geen thesis doe. Mensen die nu in de meeste gevallen serieus aan het zwoegen zijn om hun eigen thesis af te werken. Een thesis is voor mietjes, of toch iets voor volgend jaar. Laten we het bij het laatste houden.

Half Vlaanderen is er nog altijd over bezig, en ik kon er nog steeds niet over meepraten. Maar dan toch, eindelijk, keek ik eens naar Tomtesterom op één. Tom probeert de dingen uit en deze keer wou Tom een spion worden. Leuk opzet. Het hele programma was leuk, er zat voldoende humor in, de spanning werd leuk opgebouwd, alles werd mooi in beeld gebracht en uiteraard liep het allemaal goed af, deze keer dan toch. Ik ben al benieuwd naar de volgende afleveringen. Feit is natuurlijk dat het nog steeds televisie is en je niet weet of alles wel echt is. Wie weet hoe fake is heel dat programma …

Dat Tom Waes tegenwoordig niet van het televisiescherm te bannen is, bleek even later toen hij voor de zoveelste herhaling van Het Geslacht De Pauw mocht opdraven als irritante klootzak. Hilarisch, heerlijk, en nooit vervelend. Het hele programma is trouwens nog steeds best ok.

Een andere Tom die tegenwoordig niet uit de media weg te slaan is, is natuurlijk onze aller Tom Barman. Gisteren gekeken naar de streaming van de CD voorstelling van de nieuwe Vantage Point van dEUS en ik moet zeggen dat het allemaal geweldig heerlijk klonk. Ze kunnen zeggen wat ze willen “dat het niet meer als dEUS” klinkt en van die dingen … wel, ik vind het goed. Een mens moet openstaan voor verandering, ook al is dat niet gemakkelijk. Maar het is toch ook niet de bedoeling om 20 jaar na elkaar identieke platen te maken? (Zelfs Moby heeft dat na een CD of 3 ook al door …)

Wielrenners hebben een nieuwe uitdaging gevonden in het mij terroriseren terwijl ze me passeren. Vandaag was het weer prijs.

Nietsvermoedend fiets ik huiswaarts na een half dagje school en dan ineen *flits* … een wielrenner van het type ‘Amateur’ fietst me rakelings voorbij. Rakelings als in “op maximaal 10 centimeter afstand”. Dit vermoedelijk om te testen hoe goed meneer in het peleton zou kunnen omgaan met andere al dan niet amateur-wielrenners die rond hem zouden fietsen.

Ik verschoot mij natuurlijk een ongeluk, maar liet de wielrenner begaan. In mijn hoofd schreeuwde ik naar de wielrenner dat hij godverdomme de hele weg had om op te rijden en dat ik niet gediend was met zijn rijkunsten. Ik fantaseerde verder en al snel kwam het tot een woordenwisseling, die ik uiteraard niet won. Ik ben slecht in woordenwisselingen. En oh, ja, de wielrenner was een verbitterde Belg. Meestal fantaseer ik er dan ook nog eens bij dat beide partijen slaags geraken, maar daar was deze keer geen sprake van.

U ziet, ik weet mij wel bezig te houden als ik naar huis fiets. Heldhaftige verhaaltjes verzinnen enzo.