We waren met het ganse gezin op ‘vakantie’ (?) in Portugal (ik herinner me niet waar, maar de Portugal kan alvast verwijzen naar de Paasvakantie), maar moesten plots het vliegtuig nemen. We hadden namelijk 4 kaartjes voor de finale van de Champions League in Athene (ik herinner me heel goed, we gingen naar Athene, en vorige week was daar die finale). Ons vliegtuig vloog niet zo mooi recht naar Athene. Neen, halverwege begon het plots neer te storten. Het rare aan de zaak was, dat ik het echt kon ‘zien’ neerstorten. Plots, was er van neerstorten geen sprake meer en vlogen we weer verder. Het rare van de zaak was dat niemand gilde, niemand huilde, neen, iedereen lachte en vond het blijkbaar leuk.
Toen we het vliegtuig uitstapten, vergat ik m’n rugzak (Check: Kiesweek eerste jaar aan Ehsal, toen vergat ik dat ding ook, zucht) en realiseerde ik me dat pas vrij laat (veel te laat toen, inderdaad. Ik stond namelijk thuis …). Mijn grootste zorg waren mijn schoolboeken en mijn mp3-speler (u raadt al wat er inzat in die verloren gegane zak …). Ik probeerde het uit te leggen in mijn beste Engels, maar mijn zak heb ik niet teruggezien. Wat ik nog weet, is dat we hopeloos te laat waren voor de voetbalwedstrijd. Het volgende moment hoorde ik een haan kraaien. Het signaal om wakker te worden … Die verdomde GSM en dat verdomd vroege uur …
