De lente is nu bijna volledig in het land. Ik voel het aan mijn neus en ogen. Hooikoorts is een fijn gegeven, vooral als je één van de gelukkigen bent die ervan mag genieten. Voorlopig valt het allemaal nog heel goed mee, maar eens de zon een beetje deftig begint te schijnen, dan is het hek van de dam en dan dansen de muizen op tafel. Of toch iets dergelijks, maar dan eerder in mijn neus en ogen. De zakdoeken en hooikoortspilletjes liggen klaar.
Ondertussen houden de taferelen op mijn kamertje zich in het missen tussen nuttige schoolbezigheden en de meest nutteloze zaken zoals “hangen”, “faken alsof ik opruim” en “YouTube, omdat ik niets beters weet”. Werk is er alvast genoeg, maar ik ben nog steeds de persoon die alles wil uitstellen tot op het allerlaatste moment. Ik haat mezelf hier wel een beetje voor, want op het einde is er meestal maar één verliezer en als bij toeval ben ik dat dan meestal. Niet dat ik niet op tijd klaar geraak met het werk, dat niet. Gelukkig maar.
In plaats van straks verder te werken aan het nuttige schoolwerk, ga ik verder foto’s selecteren om af te laten drukken. Ik heb nog honderden digitale foto’s klaarstaan die nog moeten gedrukt en ingeplakt worden. Jawel, sinds even ben ik weer voorstander van foto’s in boeken plakken. Binnen 50 jaar kan ik misschien wel niet meer met een computer werken, maar wel nog in een boek bladeren. Dan kan ik naar de foto’s kijken van de vele reisjes die ik het laatste jaar gemaakt heb, Italië, Praag, Berlijn …
Geplaatst in Foto's, Overpeinzingen | Categorie: Boek, Foto, Hooikoorts, School, Werkje
