Ik herinner het me maar half meer, maar 12 jaar geleden stond ik er ook. Als kleine uk -ja, toen was ik nog echt klein- van 11 keek ik geboeid mee met m’n papa naar het concert van Rage Against The Machine op Torhout/Werchter. Ik zag niet veel, we stonden veel te ver en ik was zoals gezegd nogal aan de kleine kant. Toch is het mij altijd bijgebleven. Voornamelijk ook omdat het mijn eerste Torhout/Werchter was.

Gisteren was het dan eindelijk zover, een tweede maal Rage Against The Machine. Deze keer in een volgelopen Sportpaleis in Antwerpen. De zaal leek meer op een sauna dan op een concertzaal, maar dat zal dan toch wel vooral aan het publiek en aan de opzwepende muziek gelegen hebben. Dankzij een slechtwerkende ticketservice was mijn broer niet aan tickets voor het middenplein geraakt en zaten we ergens op de onderste ring (blok 144 voor moesten er mensen geïnteresseerd zijn). Redelijk ver van het podium en het zicht zal vermoedelijk ook wel beter geweest zijn op andere plaatsen, maar kom, wij hebben tenminste weer geen bier over ons gekregen.

Ook nog een bedankje voor de zatte trees die twee rijen voor ons zat en constant de aandacht opeiste door tijdens de voorprogramma’s luid te schreeuwen, veel bier te morsen en vooral zo irritant mogelijk over probeerde te komen. Wild als ze was tijdens de voorprogramma’s, zat madam tijdens Rage Against The Machine halfdood te wezen. Tja …

Voorprogramma’s waren Saul Williams, bij ons slechts matig bekend, één enkel hitje ‘List of demands’ enkele jaren terug, en Serj Tankian, beter bekend als de frontman van System of a down. Beiden vielen een beetje tegen. Saul was een beetje raar, Serj zong constant hetzelfde.

Om 19.30 namen we plaats op ons stoeltje. Om 22.20 kwam dan eindelijk Rage Against The Machine op het podium. De zaal ontplofte meteen, de menigte kolkte tot ver voorbij de PA op het middenplein. En dat is ver, dat kan ik u verzekeren. Zack de la Rocha schreeuwt nog altijd even fantastisch. De muziek blijft het doen en het duurde niet lang of heel de zaal stond recht, ook de mensen op de stoeltjes. Waarom zouden er ook stoeltjes moeten zijn bij zo’n optreden?

Alle grote hits van vroeger kwamen voorbij en het publiek zong lustig mee. De crowdsurfers waren niet op 234 handen te tellen, één iemand haalde zelfs het podium, waar hij uiteraard na 3 seconden alweer afgekieperd werd. Na het laatste “Killing in the name” gingen de lichten en en bleef iedereen verweesd en vooral plakkerig achter. Het was leuk, zoveel was zeker.

Nog even een pluim voor de organisatie van de parking van het Sportpaleis: 42 minuten duurde het om er af te geraken. Meer dan een half uur geen centimeter bewogen. Misschien eens een optie overwegen om een tweede uitgang te voorzien? Voor €5 euro mag het toch allemaal een beetje sneller gaan.