Ik werk nu al 7654 jaar bij mijn nonkels in de vakantie. Aangezien ik maar niet lijk af te studeren blijf ik het maar doen. Het gaat hier om een drankenhandel in de nabijheid van het gezellige dorpje Werchter, wat voor drukke tijden zorgt begin juli. De zon scheen ongenadig hard toen we de vrachtwagen volpropten en enkele kilometers verder weer leegmaakten. Keer op keer. En morgen nog eens, en nog meer dan vandaag. Er wachten mij mooie tijden.

Vanaf donderdag is het weer feestje in Werchter.

Elk jaar is het weer wat anders en voor dit laatste jaar gaan we voor een tweede zit van welgeteld één enkel vak. Eén enkel vak omdat we daarop in januari 7/20 haalden, exact 1 punt te weinig om gedelibereerd te worden, exact één punt te weinig voor een examenvrije zomer. Dat is op zich wel een beetje heel spijtig.

Als je het natuurlijk gaat vergelijken met andere zomers dan valt het allemaal heel goed mee. In het eerste jaar waren het er een stuk of 5, vervolgens een eerste zit na de herneming van het eerste jaar, een stuk of 7 tweede zitten in het tweede jaar, 4 in het derde en nu dus maar eentje meer in het 4de jaar. Ik durf bijna te zeggen dat ik het studeren onder de knie heb.

Vervolgens zit ik met dit dilemma: Wat wordt het deze zomer? Thuisblijven en samen met Anneke naar Pukkelpop gaan? Of samen met de ouders en broer op vakantie gaan? Alles hangt af van de bereidwilligheid van Ehsal om mijn tweede zit goed te plannen. En dan nog. 3 weken op vakantie gaan is geweldig leuk, maar 3 weken weg zijn van Anneke is een hel.

Het was verdomd lang geleden dat ik er nog eens geweest was en ik moet zeggen, ik heb ervan genoten. andere parken in België zijn hierbij vergeleken extreem saai. Walibi komt nog niet tot aan de enkels wat betreft fun en gezelligheid, Bellewaarde was voor mij de laatste keer no fun at all wegens het ontbreken van attracties waar enig adrenaline bij te pas zou komen. Komt daar nog eens bij dat je in Walibi voor elke attractie veel te lang moet aanschuiven. Ik herinner me wachttijden van meer dan 2 uur bij de Weerwolf, wie heeft dat er nu voor over? Gisteren veel leuker, de leukste thrill ride de “Typhoon” zijn we drie keer door elkaar geschud na in totaal waarschijnlijk nog geen uur aanschuiven. Daar kan Walibi toch nog iets van leren hoor. En het is niet dat er geen volk was, het zag er bijna letterlijk zwart van.

Gisteren waren wij met ons zessen, zes kleine kinderen. Na een half uur waren we al doornat na een Banana Battle (bootjes met geweertjes, iets voor 12-jarigen gok ik). Gelukkig viel het weer goed mee en was het enige nadeel aan al dat water dat het stonk als de pest, maar kom ik heb het overleefd. Nu doet alles gewoon een beetje pijn, een beetje stram in de schouders, een paar blauwe plekken, maar ook dat nemen we erbij. De afspraak voor volgend jaar ligt al praktisch vast. Iets om wederom naar uit te kijken.

Misschien nog één klein puntje van kritiek op Bobbejaanland. Bobbejaanland wint met voorsprong qua extreem dure prijzen. €2,90 voor een halve liter Cola, €6 voor een parkingticket. Isn’t that a bit too much denk ik dan een beetje zo. Gelukkig bestaat er zoiets als carpoolen. Uiteindelijk krijg je nog wel waar voor je geld. Op een kermis zou je veel meer kwijt zijn, als je ziet wat wij er op die 8 uur pretpark allemaal uitgeperst hebben.

Het is voorbij, het is allemaal voorbij!

De laatste reguliere examenreeks zit er op. Wat volgt is een beperkte tweede zit en dan hopelijk nooit meer examens, enkel nog mijn thesis. Het zwarte gat wacht me. Wat moet ik nu doen, nu ik niets meer te doen heb? Ik supporter hevig voor Anneke die nog examens heeft tot 25 juni, ik zit een beetje in mijn bureaustoel, ik verveel me dood.

Er zijn nog zoveel kleine dingen die ik zou kunnen doen, maar waar ik nu uiteraard geen zin in heb. Ik zou een film willen kijken, maar ik weet niet dewelke, ik zou mijn DVD-collectie eens kunnen ordenen, maar dat is ook zoveel werk. Ik zou nog zoveel kunnen doen. Laten we dus maar niksen!

Varia: Fata Morgana in Keerbergen. Mijn papa heeft het gisteren even in z’n hoofd gehaald om te gaan helpen. Maar ja, als één van je vroegere collega’s (voor de mensen die FM volgen: Steven) gaat voor één van de 5 sterren, dan kan je toch moeilijk weigeren zeker. Uiteraard zijn ze net op de momenten dat mijn papa heldenwerk aan het verrichten was, niet komen filmen. Ik kijk wel naar het voetbal zondagavond, ongetwijfeld boeiender.

Dan zit je heel de tijd te zagen dat er geen enkel bedrijf is dat reageert op je mailtjes in verband met een mogelijke thesis, komt er ineens een mailtje toe van een bedrijf dat wel degelijk een voorstel heeft. Je spreekt af met het bedrijf en nog geen twee dagen later komt er alweer een mailtje toe, alweer met een voorstel. Ditmaal veel interessanter en veel groter dan het vorige. Stop er mee! Stop met mailen! Het is nu al erg genoeg dat ik één van de twee bedrijven ga moeten teleurstellen. Ok, ik weet het, echt teleurgesteld zullen ze niet zijn, maar toch.

De vraag is nu hoe ik dit afhandel. Ik heb al een afspraak met het eerste bedrijf, maar het tweede lijkt interessanter. Ik denk dat ik gewoon twee bedrijfsbezoekjes ga plannen en achteraf ga kiezen. En ik ga dan waarschijnlijk een uur zitten typen aan een mail om me te excuseren bij het bedrijf dat het niet geworden is. Een mail van 5 lijntjes. Ik doe dat namelijk niet graag, mensen teleurstellen.

Examen van een dubbel gevoel vandaag. Niet meteen een voltreffer dat voorlaatste examen. Mondeling, 2 vragen en bij één van die twee vragen ging ik een beetje de mist in. Ik zat daar met mijn mond vol tanden, wist niet meer wat zeggen hoewel ik mijn kladpapieren gezellig volgekliederd had. Hopelijk heeft die tweede vraag het dan toch allemaal een beetje gered. Het zou spijtig zijn moest ik hier 8 of minder op halen. 8 Geeft nog recht op deliberatie dus daar zitten we nu met z’n allen op te hopen.

Update over mister Johnny en z’n broer. Dat brommertje doet nog altijd dienst. 100 meter heen, 100 meter terug, en opnieuw … Gelukkig regent het af en toe.

We hebben nieuwe buren. Het is te zeggen, de kapster van 3 huizen verder is enkele maanden geleden met de noorderzon verdwenen om ergens in een ander deel van onze fijne gemeente te gaan wonen. Onze nieuwe straatgenoten kennen we enkel nog maar van zien en horen. Zoonlief 1 en zoonlief 2 hebben namelijk een opgefokt brommertje waar ze graag mee door de straat scheuren. Heen … en weer, en heen en weer. Con-stant.

Tijdens de examens wordt elk geluid een tiental keer versterkt. U begrijpt dat ik bij momenten een beetje geërgerd op mijn bureaustoel zit.

Ik stoef nogal graag over mijn origineel kamerplafond. Bij deze heb ik mijn kamerplafond dan ook ingezonden voor de nieuwe wedstrijd van Humo waar er duo-combitickets voor Rock Werchter te winnen zijn. De kans dat ik er effectief mee win is uiteraard vrij klein, maar kom, we kunnen maar proberen he. Mijn foto is tenminste origineler dan alle photoshoppers die niet kunnen lezen dat photoshop niet toegelaten is. Ha!

Klik hier als je mijn inzendig geweldig de lucht in wil stemmen.

Ik verlang een beetje heel hard naar de vakantie. Naar het einde van de vakantie, naar het starten met niets doen, en tegelijk ook weer heel veel zoals bijvoorbeeld samenzijn zonder tijdslimiet met het liefste lief,  het ene na het andere festival verslinden, pretparken onveilig maken, BBQ’s organiseren, en nog voor een laatste keer gaan vakantiewerken bij de nonkels. Tussendoor nog even naar Rotterdam, een kleine tweede zit en twee weken naar Spanje en de vakantie is ook alweer voorbij. Wat er mij dan te wachten staat is nog een beetje onduidelijk. Een thesis om u tegen te zeggen, als ik tenminste ooit vanzeleven nog een bereidwillig bedrijf vind.

Het gaat toch rap als ge u amuseert he!

Terwijl we hier verder studeren slaat de verveling serieus toe. Jonas is dan ook menig uur op Facebook te vinden alwaar hij de idiote spelletjes mooi naast elkaar op z’n profiel plaatst. En maar idiote uitnodigingen sturen naar vrienden die er helemaal niets mee zijn en er naderhand waarschijnlijk zo zot als het achterste van Fabiola van worden.

Het blijft wel iets leuk. Faken dat je geweldig veel vrienden hebt is toch altijd wel leuk zeker. Ik ben zo jaloers op die mensen die op een paar dagen tijd 400 vrienden weten te verzamelen. Dan weet je tenminste dat je het gemaakt hebt in het leven en kan je altijd wel op iemand terugvallen.

Ach ja, een mens moet iets doen.